Berberys, Kwaśnica – Berberis

Dodatkowe: 25 z 60

Dodała(ł): krab42
Dodała(ł): grazka23
Dodała(ł): wiesia163
Dodała(ł): krab42
Dodała(ł): krab42
Dodała(ł): panka
Dodała(ł): Jolcia217
Dodała(ł): isia53
Dodała(ł): Basik
Dodała(ł): krab42
Dodała(ł): ryszard47
Dodała(ł): allicja
Dodała(ł): isia53
Dodała(ł): kanagaka
Dodała(ł): isia53
Dodała(ł): celesta9
Dodała(ł): Grazka62
Dodała(ł): stelka56
Dodała(ł): LidkaB
Dodała(ł): AniaG
Dodała(ł): AniaG
Dodała(ł): AniaG
Dodała(ł): krab42
Dodała(ł): marzena1705-70
Dodała(ł): teresabohenek4

Pozostale zdjęcia: Berberys, Kwaśnica Berberis

Kurs Ogrodniczy - Pobierz Lekcję GRATIS

Opis:

Berberys to cierniste krzewy do 3 metrów wysokości, o ozdobnych kwiatach, liściach, owocach. Występuje również w postaci zimozielonych krzewów. Drzewo oraz korzenie są o barwie żółtej, liście częściej ościsto (kolczasto piłkowane lub ząbkowane, rzadziej całobrzegie (np. B. thunbergii), kwiaty drobne o różnych kwiatostanach (rzadziej pojedyncze) pojawiające się na krótkopędach ubiegłorocznego przyrostu, o barwie żółtej, pomarańczowej lub czerwonawej. Berberys ma owoce najczęściej czerwone, choć u gatunków zimozielonych granatowoczarne, oszronione. Wyróżniamy około 450 gatunków, które występują na obszarze Eurazji, Ameryce i Afryce. W Polsce występuje tylko jeden dziko rosnący gatunek. Z gatunków o liściach sezonowych najbardziej popularne to: Berberis vulgaris – berberys pospolity, zwyczajny, będący gęstym krzewem osiągającym nawet 3 metry, o szerokoeliptycznych lub odwrotniejajowatych, brzegiem kolczastych, ząbkowanych liściach. Kwiaty żółte, w granicach 4-6 cm, a owoce purpurowe podłużne. Występuje w Polsce jako gatunek dziko rosnący. Najpopularniejszą jego odmianą jest ‘Atropurpurea’ o purpuroczerwonych liściach, ciemniejszych i węższych owocach. Berberys Thunberga (Berberis thunbergii) bardzo rozłożysty, niższy od poprzedniego, dochodzący do 1,5 m wysokości. Pędy łukowato wygięte, w zimie czerwonobrązowe, ciernie pojedyncze, liście małe (do 3 cm) całobrzegie, zimą przebarwiające się na pomarańcz i żółć, kwiaty zaczerwienione pojedyncze lub w pęczkach, owoce jaskrawo czerwone elipsoidalne. Jest on najbardziej rozpowszechniony, występujący w wielu odmianach np.’Aurea’- o żółtych liściach. Berberys ottawski (Berberis x ottawensis) będący mieszańcem B. thunbergii i B. vulgaris, a wyróżnia się silniejszym wzrostem i większymi liśćmi. Zimozielone gatunki są mniej wytrzymałe na mróz od opisywanych wyżej, ale są również gatunki, które radzą sobie w naszym klimacie. Jednym z nich jest Berberys Juliany (Berberis Julianae) o luźnym, wyprostowanym pokroju, dochodzący do 1,5 m wysokości, o długich cierniach i wąskich liściach, Berberys brodawkowy (Berberis verruculosa) rozłożysty, gęsty krzew dochodzący do 1 metra wysokości. Wolnorosnący, którego nazwa pochodzi od brodawek, jakie znajdują się na jego pędach.

Uprawa:

Berberysy o liściach sezonowych nie mają wielkich wymagań, tolerują gleby suche i piaszczyste a stanowiska najlepiej słoneczne. Są bardziej odporne na mróz niż gatunki zimozielone, które mają większe wymagania oraz są wrażliwsze na mrozy. Gatunki zimozielone potrzebują stanowisk osłoniętych od wiatru, półcienistych o dostatecznie wilgotnej glebie, obficie nawodnione przed nastaniem zimy. Najlepsze warunki do uprawy tych gatunków występują na zachodzie naszego kraju. Berberysy rozmnaża się przede wszystkim z nasion oraz sadzonek pędowych pobieranych w sierpniu i wrześniu w warunkach szklarniowych.